Wartość tych wspomnień upatruję także i w tym, że w polskiej literaturze prawie nie ma obiektywnych relacji ze służby w Armii Czerwonej. Jest ona demonizowana jako siedlisko niemal podludzi, a nie zwyczajnych osobników. Dotyczy to być może w ogóle Rosji.

Kiedyś w Krakowie spędzałem święta u pewnej dziewczyny. Była tam też babcia, starsza nobliwa pani, żona dyrektora gimnazjum z Namysłowa. Opowiadała jak wyglądało wyzwolenie Krakowa przez Armię Czerwoną. Za namową innych udała się nad Wisłę i zobaczyła tam „hordy Dżingiz-Chana” moczące nogi w rzece. Taki był duch tej relacji. Poczułem się nieco dotknięty, bo wśród tych „hord” mogli przecież być i moi krewni, może nawet całkiem bliscy.