Floripa, 26/IX/00
Dotarła do mnie marcem 1996 roku wieść, że Jerzy Kocik zrobił wywiad z Lemem.
Najpierw to próbowałem grzecznie, z wychowaniem: „przyślij, przyślij”
- a on nic. No to kiedyś wreszcie zagroziłem:
... albo mi natychmiast przyślesz Twoją rzekomą wersję wywiadu z Lemem albo rozpowszechnię po całej Brazylii (najwiekszym katolickim kraju na świecie) prawdziwą wersję tego wywiadu, dołaczoną tu jako wpd. Tak czy inaczej, pożałujesz.No i posłałem mu tę moją rekonstrukcję (powiedzmy: psychografowaną).
No a Jerzy nic a nic. Tyle, że półgębkiem dał do zrozumienia, że leżało to gdzieś na Sieci w piśmie 2B (czyli „By Być” Tomka Tabaki) pod tytułem bodajże „Kiedy będzie dobrze - już było”. A że mi nie dopomógł to po ponad czterech latach opóźnienia ten jego mój wywiad upowszechniam.
W Y W I A D
| JK | Putk,putk. |
| SL | Tko tkam? |
| JK | Ja... |
| SL | Nie potrzeba! |
| JK | Proszę? |
| SL | Już jest jeden ja w środku. |
| JK | Ale ja nie żeby zająć przestrzeń... |
| SL | No to po co? |
| JK | Tylko trochę czasu. |
| SL | Cholera. Gorzej niż myślałem. |
| JK | Ja dzwoniłem do Pana... |
| SL | Z Komitetu Nobla?! |
| JK | Nie, w sprawie wywiadu. |
| SL | Paszoł won. |
| JK | Niemożliwe!! |
| SL | Absolutnie. |
| JK | Ależ ja dzwoniłem ze Stanów do Pana... |
| SL | Mówi po angielsku? |
| JK | Codziennie. |
| SL | I rozumie po angielsku? |
| JK | Stanowczo. |
| SL | Then pushow vown. |
| JK | Pan tak nie może... |
| SL | Mogę. Ty jesteś dzisiaj czwarty. |
| JK | O kurwa. |
| SL | Zaczynamy się rozumieć. |
| JK | Ale...ale ja nie mam ani na bilet... |
| SL | Bilet dokąd? |
| JK | Do nikąd. To znaczy, do Krakowa. |
| SL | Biletu nie załatwię. Ale o unilecie można pogadać. |
| JK | Jak to? |
| SL | A mam tu taki grant do odwrotu. |
| JK | Z Amnesty International? |
| SL | No, chyba tak. |
| JK | Przyjmuję!! |
| SL | No to cześć. Pozdrów Stany i Kanadę. |
| JK | Dziękuję. |
| SL | Paszoł won. |
| JK | Już Pan mi mówił. |
| SL | Najmocniej Pana przepraszam. Tym razem to nie ja, to mój pies. |
| JK | Pański pies mówi? |
| SL | Owszem, ale
bardzo niepoprawnie. Dykcja, wie Pan, pod psem. Nawiasem, niech mi Pan tu podpisze. |
| JK | Tutaj? |
| SL | No nie, tutaj by było nadpisane, musi Pan podpisać. |
| JK | Ja się nie poniżę do tego stopnia. |
| SL | No to oddaj unileta. |
| JK | Dobra, dobra, już się poniżę. |
| SL | A to to co to?? |
| JK | O czym Pan mówi? |
| SL | O tym papiórku w portfelu. |
| JK | To mój ostatni banknocik. |
| SL | Ordnung ist nicht wigtig, aber Kategorie...! |
| JK | To banknot na 137 złotych. Sprawa bardzo subtelna. |
| SL | Dawaj! |
| JK | Izvini, no nie magu! |
| SL | Chcesz wywiad? |
| JK | CHCĘ!! |
| SL | No to dawaj
banknot strukturalny. Co ja już nie nawypisywałem się o nim! |
| JK | No to porozmawiamy teraz? |
| SL | Czy Pan zwariował? Ma Pan unileta? |
| JK | Mam. |
| SL | Ma Pan pozwolenie na wywiad ze mną? |
| JK | No, niby tak. |
| SL | No to leć Pan do Stanów i pisz Pan wywiad ze mną. |
| JK | Ta. Już idę. Pozdrowienia dla psa. |
| SL | Pozdrowienia dla kota. |
| JK | Kot to ja. |
| SL | Podejrzewałem. Ale niech Pan się nie przejmuje. To przechodzi. |
| JK | Officium quod me gravat, gloria ducirut. |
| SL | Einhundertsiebenunddreizig. |